تو این پست میخوام دو تا مطلب را در این رابطه عنوان کنم :

۱ـبنده وار بودن در دعا

حقیقت بندگی در دعا افتاده  آن عجز حقیقی که در سراسر وجودمون نهفته ونیاز واقعی که در هر جنبه

از جهات هستی مون افتاده ,به زبون میاریم وبا خدای خودمون به راز ونیاز  میپردازیم.

زهی شرف که نام خدا بر زبان ما ویاد خدامون بر دلمون جاری بشه وحال ملکوتی مناجات با حق در ما

ایجاد بشه ,این است که راستی دعا از ابواب لطف وفضل خداست که پیغمبران وپیروان اونها را شامل

میگردد.

2ـاخلاص دردعا ,شرط اساسی

اونچه که در اینجا مهم هست واساس دعا بر این پایه استواره اخلاص در دعا است. در قران مجید میفرماید:

"هوالحی لا اله الا هو فادعوه مخلصین له الدین"

"او خداوند زنده است خدایی جز او نیست پس او را بخوانید در حالیکه دین را برای او خالص گردانیده اید."

                                                                                                    (سوره غافر ایه ی 65)

بنده  تا وقتی اسباب را موثر میدونه وهزاران سبب میبینه حال دعا نداره وقتی از اسباب منقطع میشه

وباورش میشه که در هر حال ,چه اسباب باشه وچه نباشه مسبب الاسباب وکار کن خداست "لا حول

ولا قوه الا بالله" اونوقت تنها اورا میخواند.

کاش روزی برسه که ماها باب اخر را خدا ندونیم واز همون اول به در اون رو بیاریم .

ازاین به بعد میخوام تو بخش مناجات شبانه درباره ی دعا بیشتر بگم یعنی بطور وسیع مسئله ی نیایش

را موشکافی کنم . ازدوستان گرامی که به من سر میزنن خواهش میکنم مرا تو این کار یاری کنن تا

حقیقت امر تا حدودی برامون روشن بشه.

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند                       دعای نیمه شبی دفع صد بلا بکند

از درهای رحمت وفضل بی پایان خداوند,باز بودن باب دعاست. خود خدامون اذن فرموده ,بلکه دعوتمون

کرده تا به درگاهش رو بیاریم واورا بخوانیم وگرنه بشر خاکی کجا و آفریدگار جهانیان کجا؟!

اگر خدامون خودش اجازه ی دعا کردن نداده بود چه کسی جرئت داشت بازبون پرگناه وقلبی آلوده و

نفسی سرکش اورا بخونه واز او بخواد؟!

لذا گروندگان به او,اورا میخوانن ولی با بیم وامید . بیم از آنکه روسیاهند وپرگناه ,عظمت حق را میبینن

وخواری خودشون را,اما امید دارن چون با مبدا کریم واصل کرم سروکار دارن به قسمی رحمتش وسیع

است که هر نااهلی را در میگیره زیرا رحمتش اهل است.

"اللهم ان لم اکن اهلا ان ابلغ رحمتک فرحمتک اهل ان تبلغنی وتسعنی لانها وسعت کل شی"

الهی! عمر خود بر باد کردم وبر تن خود بیداد کردم.

الهی! همه تو , ما هیچ,سخن این است,بر خود مپیچ.

الهی ! تا از مهر تو اثر آمد ,همه مهر ها سرآمد.

الهی! مکش این چراغ افروخته را ومسوز این دل خسته را.

الهی! نور دیده ی آشنایانی ,روز دولت عارفانی.لطیفا!چراغ دل مریدانی وانس جان غریبانی.کریما! 

آسایش سینه ی محبانی ونهایت همت قاصدانی.

اندر دل من بدین عیانی که تویی        وزدیده ی من بدین نهانی که تویی

وصاف, تورا وصف نداند کردن             تو خود به صفات خود چنانی که تویی

                                     (پیر هرات)

الهی ای داننده هر چيز و سازنده هر کار و دارنده هر کس ، نه کس را با تو انبازی و نه کس را از تو بی نيازی ، کار به حکمت می اندازی و به لطف ميسازی ، نه بيداد است و نه بازی .

بار خدايا بنده را نه چون و چرا در کار تو دانشی و نه کس را بر تو فرمايشی ، سزا ها همه تو ساختی و نوا ها همه تو ساختی ، نه از کس بتو و نه از تو به کس ، همه از تو بتو ، همه توئی و بس ، خلايق فانی و حق يکتا به خود باقی است.

نام تو شنيد بنده دل داد بتو       چون ديد رخ تو دل داد بتو

                                                                                                                  پیر هرات

خدایا...به من توفیق تلاش در شکست...صبر در نومیدی...رفتن بی همراه...جهاد بی سلاح...دین بی دنیا...مذهب بی عوام...عظمت بی نام...خدمت بی نان...ایمان بی ریا...خوبی بی نمود...گستاخی بی خاص...مناعت بی غرور...عشق بی هوس...تنهایی در انبوه... و دوست داشتن بدون اینکه دوست بداند٬ عطا کن

الهی...از تو برای همسایه مان که نان ما ربود٬ نان!...برای یارانی که دل ما را شکستند٬مهربانی!...برای عزیزانی که روح ما ازردند٬بخشش!... و برای خویشتن خویش٬آگاهی٬عشق٬عشق و عشق می طلبم!

الهی میدانم که ناچیزم وبیش از نطفه ای پست نبودم وتو به من روح دمیدی وانسانم کردی ولی افسوس

 که قدر انسانیتم را نمیدانم .میدانم که ناچیزم ,ناچیز ناچیز,ولی چه کنم که گاه طنابهای شیطانی آن

 چنان مرا به طرف خود میکشند که بزرگی معبودم  به چشمم خرد می آید هر چند که ازدرون چنین

 نمیخواهم ولی وقتی چشم حقیقت میگشایم میبینم که ناخود آگاه چنین شده .

خدایا میدانم به من نعمت سلامتی دادی ومن باز کفر نعمتت کردم . میدانم,میدانم که گنه کاری بیش

 نیستم ولی جایی جز در گاه تو ندارم ...

فقط بر زبان حقیرم چنین میگویم :الهی العفو العفو العفو...

ای کاش به خلقتم نگه میکردم                زان پیش که خویش روسیه میکردم

بر من تو سلامتی زخود بخشیدی              شکرانه ی نعمتت گنه می کردم

الهی٬ غرق  اتش عشق تو گردم...انگونه باشم که تو دوستم داشته باشی...در تمامی حالات مرا فروتن قرار بده...الهی٬ مرا تسلیم عشق خود ساز...مرا٬مست نگاه خود کن...چشمانم را به نور خود نورانی تر کن... الهی٬قلب مرا پر از محبت خود کن... صفایم را بیشتر کن...الهی ٬در اندیشه و کرامت٬مرا از جنس خود کن

                                         مناجات خواجه عبدالله انصاری 

الهی:تومارا ضعیف خواندی,از ضعیف چه آید جز خطا ؟ومارا جاهل خواندی ,واز جاهل چه آید جز جفا؟وتو خداوندی کریم ولطیف,از کریم ولطیف چه سزد؟جز از کرم ووفا وبخشیدن عطا .

توآنی که از بنده ناسزا بینی,وبه عقوبت نشتابی ,از بنده کفر میشنوی ونعمت از وی باز نگیری !توبت وعفو بر وی عرضه می کنی ,وبه پیغام وخطاب خود اورا می باز خوانی ,وگر باز آید وعده ی مغفرت می دهی ,چون با دشمن بد کردار چنینی ,چه گویم که با دوستان نیکوکار چونی ؟

به نام خدا;این مقدس تنها ;خدااین غریبه ترین واژه ی آشنا ;خداوندا چه بزرگی وعظیم ;عظیمی وباشکوه; باشکوهی وتنها ;خداوندا هر بار که میخوانمت تازه بار مسئولیت سنگینی که به واسطه ی آفرینشم بردوش میکشم را حس میکنم وچه حس سنگین وبزرگی است مسئولیت!تنها عامل حرکت;تنها واسطه ی هدف داربودن ولازمه ی مسئولیت پذیری ; داشتن آزادی وحق بیان است .نه اینکه آزادی بی قیدوشرط که منتهی لاابالی گری است .که آن عین اسارت است وبردگی.اسارت چشم;اسارت تن و.....که آزادی همواره با مسئولیت است یعنی آزادگی.

بسم الله الرحمن الرحیم     که هست کلید گنج حکیم