من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید

قفسم برده به باغی ودلم شاد کنید

                                                       من نگویم که به صدها نیرنگ

                                                        نقش خود بر دل مردم بزنید

یا که همچو ن نگاه عاقل اندر سفیه

چشم خود تنگ کرده چین به ابرو بدهید

                                                       من نگویم که مرا ملک سلیمان بدهید

                                                        یا که گویم که مرا ثروت قارون بدهید

من نگویم که گل هرزه به دستم بدهید

یا   که   خار  از تن  ساقه بکنید

                                                        من نگویم که چنین کار کنید

                                                         یا بگویم که چنان کار  کنید

من فقط یک چیز خواهم از شما

اینکه از عشق وخدا حرف بزنید

                                                        اینکه آرامش ساحل مرا

                                                       به امواج ملامت مکشید

                                                                                               (سکوت)

تا کی به تمنای وصال تو یگانه

اشکم شوداز هر مژه چون سیل روانه

خواهد که سر آید غم هجران تو یا نه

ای تیره غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول وتو غایب زمیانه

رفتم به در صومعه عابد وزاهد

دیدم همه را پیش رخت راکع وساجد

در میکده رهبانم ودر صومعه عابد

گه معتکف دیرم وگه ساکن مسجد

یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه

روزی که برفتند حریفان پی هر کار

زاهد سوی مسجد شدومن جانب خمار

من یار طلب کردم واو جلوه گه یار

حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو

هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده ودیر که جانانه تویی تو

مقصود من از کعبه وبتخانه تویی تو

مقصود تویی... کعبه وبتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید

پروانه در آتش شدو اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو در پیرو جوان دید

یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه منم ... من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید

دیوانه برون از همه آئین تو جوید

تا غنچه ی بشکفته ی این باغ که بوید

هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزل خوانی وقمری به ترانه

بیچاره بهایی که دلش زار غم توست

هر چند که عاصی است زخیل خدم تو ست

امید وی از عاطفت دم به دم توست

تقصیر "خیالی" به امید کرم توست

یعنی که گنه را به ازاین نیست بهانه

                                                                   (شیخ بهایی)

سوم اردیبهشت ماه روز بزرگداشت شیخ بهایی را به تمام عارفان تبریک میگم .

بزن باران به یاد هر چه خوبی

به یاد خوبی وشب زنده داری

                                          بزن باران به یاد آنهمه حرف نگفته

                                          بزن باران به یادآنهمه دلهای خسته

بزن باران که بغض غم اسیر است

بزن باران که دلهامان صغیر  است

                                             بزن باران که غم بر چهره   دارم 

                                            که از عشقش دلی صد چاک دارم

بزن باران که اشکم را نهفته میکنی تو

بزن باران که تنها همدمم تنها تویی تو

                                             بزن باران که دل درسینه ام نیست

                                             بزن باران که اشکم همچوآهی ست

نزن باران که می آری به یادم

تمام غصه وغم هر چه دارم

                                           نزن باران که یارم خواهد آمد

                                          دم صبحی نگارم  خواهد  آمد  

                                                                                         (سکوت)

گفت مارا هفت وادی درره است

چون گذشتی هفت وادی درگه است

وا نیامد درجهان زین راه کس

نیست از فرسنگ آن آگاه کس

چون نیامد باز کس زین راه دور

چون دهندت آگهی ای ناصبور؟

چون شدندآن جایگه گم سربه سر

کی خبر بازت دهد ای بی خبر؟

هست وادی طلب آغاز کار

وادی عشق است از آن پس بی کنار

پس سیم وادی است آن معرفت

پس چهارم وادی استغنا صفت

هست پنجم وادی توحید پاک

پس ششم وادی حیرت صعبناک

هفتمین وادی فقر است وفنا

بعداز این روی روش نبود تورا

در کشش افتی روش گم گرددت

گر بود یک قطره قلزم گرددت

" ۲۵ فروردین روز بزرگداشت عطار نیشابوری را به همه ی آنها که اهل دل هستند تبریک می گوییم"

هفت شهر عشق را عطار گشت    ماهنوز اندر خم یک کوچه اییم

            زندگی 

               چون قفسی است

                          قفسی تنگ 

            پراز تنهایی

          و چه خوب است

    لحظه ی غفلت آن زندانبان

                                 بعداز آنهم

                                                پرواز......

عيد كه آمد
فكري براي آسمان تو خواهم كرد
يادم باشد روزهاي آخر اسفند
دستمال خيسي روي ستاره هايت بكشم
و
گلداني كنار ماهت بگذارم.
زندگي هميشه كه اين جور پيچو تاب نخواهد داشت
بد نيست گاهي هم دستي به موهايت بكشي
و با درخت و باغچه صحبت كني
پنهان نمي كنم كه پيش از اين سطرها
(دوستت دارم ) را مي خواسته ام بنويسم
حالا كمي صبر كن
بهار كه آمد
فكري براي آسمان تو
و سطرهاي پنهاني خودم
خواهم كرد
كمي صبر كن
شايد هنوز هم بتوان به چشم ديگري خيره ماند و
سبز شد
در بهار نفسي چاق
در تابستان دلي قبراق
در پاييز چشماني براق
و در زمستان آغوشي بي فراق براي هم آرزو كنيم.

هوا , هوای بهار است وباده ,باده ی ناب

به خنده,خنده بنوشیم جرعه,جرعه شراب

فرشته ی روی من ای آفتاب صبح بهار

مرا به جامی از این آب آتشین دریاب

به جام هستی ما ای شراب بجوش

به بزم ساده ی ما ای چراغ بتاب.

نسیم ,بوسه به رخسار غنچه داد,سحر

شکفت غنچه وگل شد!

لطیف وتازه وتر

فرشتگان به سر گل ,زدانه ی شبنم

ستاره پاچیدند

جوانه ها ,به خوش آمد,به شادباش ,چوشمع

به میزبانی پروانه ها درخشیدند .

زساز بادوندای پرندگان ,سرمست

درخت ها به چمن ـشادمانه ـرقصیدند!

وجشن زادن گل را "بهار" نامیدند.

چه مایه شور وسرور است در تولد گل,

که شهر به جشن گرفته ست ,غرق در آذین,

که چهره هاهمه شاد است وجامه ها رنگین ,

که بام ودر همه نور است وخانه ها روشن ,

که بوسه ها همه گرم است وخنده ها شیرین ,

که سینه ها همه پر مهر وآرمانها پاک,

خوش است چهره ی ایران زمین درین آذین .

چه باشکوه ,نخستین تبسم نوروز

چه دلنواز ,نخستین نگاه فروردین

                                    تونیز,

                                         دست بر افشان

                                                            بگو,

                                                                   بخند,

                                                                          ببین !

                                                                                          (فریدون مشیری)

عيد بر عاشقان مبارك باد                 عاشقان عيدتان مبارك باد
عيد ار بوي جان ما دارد                    در جهان همچو جان مبارك باد
بر تو اي ماه آسمان وزمين                تا به هفت آسمان مبارك باد
عيد آمد به كف نشان وصال               عاشقان اين نشان مبارك باد
روزه مگشاي جز به قند لبش             قند او در دهان مبارك باد
عيد بنوشت در كنار لبش                  كاين مي بيكران مبارك باد
عيد آمد كه اي سبك روحان                رطلهاي گران مبارك باد

 گر نصيبي به من دهي گويم             بر من و بر فلان مبارك باد

دردلم بود که آدم شوم, اما نشدم

بی خبر از همه عالم شوم, اما نشدم

بر در پیر خرابات نهم روی نیاز

تا به این قافله محرم شوم, اما نشدم

هجرت از خویش کنم خانه محبوب دهم

تا به اسما معلم شوم, اما نشدم

از کف دوست بنوشم همه شب باده ی عشق

رسته از کوثر و زمزم شوم, اما نشدم

فارغ از خویشتن وواله ی رخسار حبیب

همچنان بوی مجسم شوم, اما نشدم

سروپا گوش شوم پای بسر هوش شوم

کز دم گرم تو ملهم شوم, اما نشدم

از صفا راه بیابم بسوی دار فنا

در وفا یار مسلم شوم ,اما نشدم

خواستم بر کنم از کعبه ی دل هر چه بت است

تا بر دوست مکرم شوم, اما نشدم

آرزوها همه در گور شد ای نفس خبیث

دردلم بود که آدم شوم, اما نشدم

                                          (امام خمینی ره)

سالهاست خاطرم از خاطرت آزرده است

 دشت شب بر خاطرم گسترده است

سالهاست که تو رفتی ولی کاش میگفتی

 که چرا سودای توبرخاطرم بنشسته است

سالهاست اشک غم بر چهره ام می غلتد 

 کاش میگفتی معنی غلتیدن اشکم چه هست

کاش میگفتی چرا تنها برفتی از برم

  سالهاست که دراندیشه حسرت دلم بنشسته است

                                                                   (سکوت)

خدایا عاشقی دردآشنایم               تمام هستی ام,عشقم,خدایم

خدایا خواهشی دارم به مولا             زمن بگذر خدایا, ای خدایا

گهی بنده نبودم من برایت                 گهی خاموش دیدم آن چراغت

چراغی را که تو دادی به دستم           نمی دانم کجا یا کی شکستم

گهی ترسان پریدم من به چاهی         گهی گریان شدم از هر گناهی

به یاد دارم که مولایم توبودی               در آن لحظه نگهدارم تو بودی

که دستی برسر بنده کشیدی             زبعد گفتی چرا تو ناامیدی

مگر از یاد بردی تو خدایت                    طبیب عاشق دردآشنایت  

                                                                                                       (سکوت)

دلم گرفته ازاین روزها دلم تنگ است

                                             میان ما ورسیدن هزار فرسنگ است

مراگشایش چندین دریچه کافی نیست

                                             هزار عرصه برای پریدنم تنگ است

اسیر خاکم وپرواز سرنوشتم  بود

                                           فرو پریدن ودر خاک بودنم ننگ است

چگونه سر کند اینجا ترانه ی خود را

                                         دلی که با تپش عشق او هماهنگ است

هزار چشمه ی فریاد در دلم جوشید

                                          چگونه راه بجوید که روبرو سنگ است

مرا به زاویه ی باغ عشق مهمان کن

                                         در این هزاره نقطه ی عشق پاک وبیرنگ است

پشت این پرده نگاری است که خواهد آمد

                                                  ماهتاب شب تاری است که خواهد آمد

آخرین  اختر  تابنده ی  ملک  ملکوت

                                                 به خدا روی مداری است که خواهد آمد